Odpust ku czci Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej. Niewiasta obleczona w słońce.

Odpust obchodzony jest przez 8 dni w tygodniu, w którym przypada 16 listopada.

Program odpustu Opieki Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia.

Wzmianki o łaskach i cudach zdziałanych za przyczyną Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej sięgają już połowy XVII w. Z biegiem czasu rozwijały się tradycje i kult Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej. Obchodzony po dziś dzień Odpust Opieki Matki Miłosierdzia jest jednym z najbardziej wymownych uroczystości w Archidiecezji Wileńskiej. Tradycja tego Odpustu sięga 1735 r., kiedy w drugim tygodniu listopada odbyła się uroczystość Opieki Najświętszej Maryi Panny. W 1761 r. założono Bractwo Opieki Najświętszej Maryi Panny. W 1773 r. papież Klemens XIV nadał temu Bractwu dwa przywileje. Pierwszy przywilej polegał na udzieleniu członkom Bractwa odpustów w dniu przystąpienia do Bractwa i w święto Opieki Matki Boskiej. Drugi przywilej odpustowy wiązał się z mszą za zmarłych członków Bractwa. Od tego czasu Święto Opieki Matki Boskiej rozrosło się w ośmiodniowy odpust. Odpust opieki Matki Boskiej obchodzony jest obecnie przez osiem dni w tym tygodniu listopada, w którym przypada 16 dzień tego miesiąca.

Ostrobramska Matka Miłosierdzia stanowi też ważną część pozostałych świąt w Archidiecezji Wileńskiej. Od Kaplicy Ostrobramskiej w przeddzień Niedzieli Miłosierdzia rozpoczyna się procesja – Droga Światła, która kończy się przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (procesja Bożego Ciała) zaczyna się przy Bazylice Archikatedralnej, a kończy przy Kaplicy Ostrobramskiej. Z Kaplicy Ostrobramskiej wyrusza również Piesza Pielgrzymka Młodzieży i kończy trasę w Bazylice Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Trokach przy obrazie Matki Boskiej, patronki Litwy.

Wizerunek Matki Boskiej Łukiskiej słynął z cudów w Kościele Dominikanów od końca XVII w. Ikonę tą z „walk moskiewskich” przywiózł generał artylerii Wielkiego Księstwa Litewskiego Maciej Korwin Gosiewski. Po tym, jak wizerunek znalazł się u łukiskich Dominikanów, zaczął słynąć łaskami. Cuda zostały opisane w książce pt. „Mistyczna fontanna” w 1737 r.

W okresie komunizmu uważano, że cudowna ikona zaginęła, okazało się jednak, że jest przechowywana w Kościele św. Rafała, znajdującym się po drugiej stronie rzeki. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, ikonę zwrócono Kościołowi św. Filipa i Jakuba, a Kościół przywrócono Dominikanom. Założono tu generalne centrum wikariatu Dominikanów z Białorusi, Estonii, Łotwy i Litwy. W 2015 r. po raz pierwszy zabrzmiał odrestaurowany karylion kościelny – unikalny instrument składający się z 61 dzwonów. Jest on największy w krajach bałtyckich.