{"id":93,"date":"2017-11-30T12:20:48","date_gmt":"2017-11-30T12:20:48","guid":{"rendered":"http:\/\/cityofmercy.lt\/?page_id=93"},"modified":"2025-11-12T15:47:34","modified_gmt":"2025-11-12T12:47:34","slug":"vilniaus-sventieji","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/marsrutai\/vilniaus-sventieji\/","title":{"rendered":"Postacie \u015awi\u0119tych Wile\u0144skich "},"content":{"rendered":"[vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column centered_text=”true” column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/1″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”][vc_column_text]\n

Postacie \u015awi\u0119tych Wile\u0144skich<\/b><\/h4>\n[\/vc_column_text]
<\/div><\/div>[\/vc_column][\/vc_row][vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”2\/3″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/3″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
<\/i> <\/div>
\n

14 Obiekt\u00f3w<\/h3>\n <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/3″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
<\/i> <\/div>
\n

60 Kilometr\u00f3w<\/h3>\n <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/3″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
<\/i> <\/div>
\n

8 Godzin<\/h3>\n <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” centered_text=”true” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/1″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”][vc_raw_html]JTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZ3d3cuZ29vZ2xlLmNvbSUyRm1hcHMlMkZkJTJGdSUyRjElMkZlbWJlZCUzRm1pZCUzRDF4S3dsNFotbl90WFdGNGJLMWZyeEdkRVY2a2Jsem9haSUyMiUyMHdpZHRoJTNEJTIyMTAwJTI1JTIyJTIwaGVpZ2h0JTNEJTIyNTAwJTIyJTNFJTNDJTJGaWZyYW1lJTNF[\/vc_raw_html][nectar_btn size=”small” open_new_tab=”true” button_style=”regular” button_color_2=”Accent-Color” icon_family=”fontawesome” text=”OTW\u00d3RZ MAPK\u0118” icon_fontawesome=”fa fa-location-arrow” url=”https:\/\/drive.google.com\/open?id=1xKwl4Z-n_tXWF4bK1frxGdEV6kblzoai&usp=sharing” margin_top=”5″ margin_right=”5″ margin_bottom=”5″ margin_left=”5″][nectar_btn size=”small” open_new_tab=”true” button_style=”regular” button_color_2=”Accent-Color” icon_family=”fontawesome” text=”DRUKUJ MAPK\u0118” icon_fontawesome=”fa fa-map” url=”https:\/\/drive.google.com\/file\/d\/1Grl5_9yxjE3g-EKYmUT5wxr5HilejczY\/view?usp=sharing” margin_top=”5″ margin_right=”5″ margin_bottom=”5″ margin_left=”5″][\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/vc_column][vc_column column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/3″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”][vc_column_text]\n

W poznaniu Wilna pomog\u0105 historie \u015bwi\u0119tych tego miasta. Niekt\u00f3re miejsca s\u0105 \u015bwiadectwem ich \u017cycia i dzia\u0142alno\u015bci, pozosta\u0142e \u2013 m\u0119cze\u0144stwa. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 relikwii czczona jest w Ko\u015bcio\u0142ach b\u0105d\u017a w kaplicach. W\u015br\u00f3d \u015bwi\u0119tych \u2013 s\u0105 te\u017c S\u0142udzy Bo\u017cy \u2013 kandydaci wobec, kt\u00f3rych Stolica Apostolska wyrazi\u0142a zgod\u0119 na rozpocz\u0119cie procesu beatyfikacyjnego.<\/p>\n[\/vc_column_text]

<\/div><\/div>[\/vc_column][\/vc_row][vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column centered_text=”true” column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/1″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"\"<\/div><\/div>
<\/div><\/div>\n
\n\t\t

OBIEKTY SZLAKU<\/h2>

Opis, zdj\u0119cia, praktyczne informacje<\/p><\/div>

<\/div>[\/vc_column][\/vc_row][vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/1″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”][tabbed_section style=”minimal” alignment=”center” spacing=”default” tab_color=”Accent-Color” cta_button_style=”accent-color” icon_size=”24″][tab icon_family=”none” title=”1″ id=”1485952760-1-17″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Vilniaus<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n

\u015aw. Jan, \u015bw. Antoni, \u015bw. Eustachy (Po litewsku: Jonas, Antanas, Eustachijus)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele ich pami\u0119\u0107 wspominamy 27 kwietnia<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
\u015aw. Jan, \u015bw. Antoni, \u015bw. Eustachy s\u0105 najs\u0142ynniejszymi \u015bwi\u0119tymi m\u0119czennikami, kt\u00f3rych szczeg\u00f3ln\u0105 czci\u0105 darz\u0105 prawos\u0142awni Litwini. W 1969 r. papie\u017c Pawe\u0142 VI wpisa\u0142 ich na list\u0119 \u015bwi\u0119tych Ko\u015bcio\u0142a rzymskokatolickiego.<\/p>\n
Wed\u0142ug opisu m\u0119cze\u0144stwa \u015bwi\u0119tych, bracia Kruglec i Ne\u017cy\u0142o byli szlachetnymi poganami, wywodz\u0105cymi si\u0119 z Litwy. S\u0142u\u017cyli Wielkiemu Ksi\u0119ciu Litewskiemu Olgierdowi (ojciec w\u0142adcy Wielkiego Ksi\u0119stwa Litewskiego i Kr\u00f3lestwa Polskiego Jagie\u0142\u0142y). Nestor, kt\u00f3ry przyby\u0142 do Wilna z \u017con\u0105 ksi\u0119cia Olgierda, wywar\u0142 na nich wielki wp\u0142yw i w rezultacie przyj\u0119li chrzest oraz chrze\u015bcija\u0144skie imiona Antoni i Jan. Zgodnie z chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 tradycj\u0105 zacz\u0119li przestrzega\u0107 postu, nie przystrzygali brody i nie \u015bcinali w\u0142os\u00f3w. Oburzy\u0142o to innych mo\u017cnow\u0142adc\u00f3w dworu. Antoni i Jan zostali wtr\u0105ceni do wi\u0119zienia i zmuszani do porzucenia swojej wiary. Jan po roku wyrzek\u0142 si\u0119 wiary, ale widz\u0105c wytrzyma\u0142o\u015b\u0107 swojego brata, ponownie si\u0119 nawr\u00f3ci\u0142. W 1346 r. w\u0142adca Wielkiego Ksi\u0119stwa Litewskiego Olgierd, naciskany przez mo\u017cnow\u0142adc\u00f3w, skaza\u0142 ich na \u015bmier\u0107 przez powieszenie.<\/p>\n
Id\u0105c za przyk\u0142adem Jana i Antoniego ich kuzyn Kumiec tak\u017ce nawr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na chrze\u015bcija\u0144stwo i na chrzcie otrzyma\u0142 imi\u0119 Eustachy. Jednak chc\u0105c go zmusi\u0107 do odrzucenia wiary w 1347 r., zosta\u0142 poddany najokrutniejszym torturom \u2013 podczas bicia roztrzaskano mu ko\u015bci, w \u015brodku zimy oblewano go lodowat\u0105 wod\u0105, wyrywano w\u0142osy, a\u017c w ostateczno\u015bci skazano go na \u015bmier\u0107 przez powieszenie. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce synowie samego ksi\u0119cia Olgierda zdj\u0119li noc\u0105 m\u0119czennika i pochowali przy kuzynach \u2013 Janie i Antonim. Po m\u0119cze\u0144stwie zrodzi\u0142 si\u0119 miejscowy kult wspomnianych m\u0119czennik\u00f3w, kt\u00f3ry po pewnym czasie nabra\u0142 mi\u0119dzynarodowego charakteru. W 1374 r. szcz\u0105tki m\u0119czennik\u00f3w przewieziono do Konstantynopola, gdzie zosta\u0142y uroczy\u015bcie przyj\u0119te przez patriarch\u0119 Filoteusza.<\/p>\n
Ksi\u0105\u017c\u0119 Olgierd rozumiej\u0105c, \u017ce nowi m\u0119czennicy mog\u0105 by\u0107 u\u017cyteczni politycznie i pom\u00f3c w nawi\u0105zaniu kontakt\u00f3w z Bizancjum, sam zadba\u0142 o to, aby w miejscu m\u0119cze\u0144stwa zbudowano cerkiew. Najpierw pojawi\u0142a si\u0119 tu drewniana kaplica. P\u00f3\u017aniej w tym miejscu zbudowano murowan\u0105 cerkiew \u2013 obecnie Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Tr\u00f3jcy (unicki) obrz\u0105dku greckiego. Pochowano w nim szcz\u0105tki m\u0119czennik\u00f3w. Po Unii brzeskiej (1596 r.), kiedy osiedlili si\u0119 tu katolicy obrz\u0105dku greckiego, rosyjska drewniana \u015bwi\u0105tynia prawos\u0142awna zosta\u0142a wzniesiona w miejsce obecnej cerkwi \u015bw. Ducha. Przeniesiono tam szcz\u0105tki m\u0119czennik\u00f3w. Jezuici oraz grekokatolicy opisali ikonografi\u0119, rozpowszechnili histori\u0119, jako \u017ce byli oni jednymi z pierwszych i pierwsi oficjalnie uznani m\u0119czennicy chrze\u015bcija\u0144scy na Litwie.<\/p>\n
W 1547 r. w Moskwie zostali oficjalnie og\u0142oszeni prawos\u0142awnymi \u015bwi\u0119tymi. 14 kwietnia (wed\u0142ug obecnego kalendarza \u2013 27 kwietnia) sta\u0142 si\u0119 ich \u015bwi\u0119tem.<\/p>\n
Podczas I wojny \u015bwiatowej szcz\u0105tki zosta\u0142y przewiezione do Moskwy w celu ich zabezpieczenia, jednak po II wojnie \u015bwiatowej nakazem patriarchy moskiewskiego, zosta\u0142y zwr\u00f3cone do Wilna. 26 lipca, dzie\u0144 zwr\u00f3cenia szcz\u0105tk\u00f3w do Wilna, jest jednym z najwa\u017cniejszych \u015bwi\u0105t miejscowych prawos\u0142awnych.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Cerkiew \u015bw. Ducha<\/strong>
\nul. Au\u0161ros Vart\u0173 10, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Cerkiew czynna:<\/strong><\/p>\n
I\u2013VII: 10.00-17.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. rosyjski)<\/strong><\/p>\n
I\u2013VI: 8.00, 17.00<\/p>\n
VII: 7.00, 10.00, 17.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 +370\u00a0682 50 610 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.palomnik.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”2″ id=”1486360570725-1-0″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
\u015aw. Jozafat Kuncewicz, OSBM (1580-1623)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 12 listopada<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Jozafat Kuncewicz ca\u0142e swoje monastyczne \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 jedno\u015bci Wschodniego i Zachodniego Ko\u015bcio\u0142a Chrze\u015bcija\u0144skiego. Dlatego uwa\u017cany jest za pioniera ruchu ekumenicznego i patrona ludzi oddanych ekumenizmowi. Za wk\u0142ad w jedno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a chrze\u015bcija\u0144skiego zosta\u0142 pochowany w Bazylice \u015bw. Piotra w Rzymie za wielkim o\u0142tarzem.<\/p>\n
Jan (Iwan) Kuncewicz urodzi\u0142 si\u0119 w 1580 r. we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim (Ukraina) w rodzinie kupc\u00f3w. W 1596 r. przyby\u0142 do Wilna, gdzie w za\u0142o\u017conej przez Jezuit\u00f3w akademii, przygotowywa\u0142 si\u0119 do zawodu kupca. W 1604 r. wst\u0105pi\u0142 do bazylia\u0144skiego klasztoru Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej w Wilnie, przyjmuj\u0105c imi\u0119 zakonne Jozafat.<\/p>\n
B\u0119d\u0105c wytrwa\u0142ym pasterzem, nawi\u0105zuj\u0105cym wi\u0119zi z lud\u017ami, nazywany by\u0142 przez prawos\u0142awnych \u201ez\u0142odziejem dusz\u201d, poniewa\u017c sprowadzi\u0142 do Ko\u015bcio\u0142a katolickiego wielu prawos\u0142awnych. Od 1617 r. by\u0142 biskupem unickim w Po\u0142ocku. Zreorganizowa\u0142 Zakon Bazylian\u00f3w i za\u0142o\u017cy\u0142 Zakon \u015awi\u0119tego Bazylego Wielkiego \u2013 Zgromadzenie \u015bw. Tr\u00f3jcy z centrum w Wilnie. Od 1618 r. by\u0142 arcybiskupem Po\u0142ocka (Bia\u0142oru\u015b). Szczeg\u00f3lnie popiera\u0142 ide\u0119 unii Ko\u015bcio\u0142\u00f3w katolickiego i prawos\u0142awnego, kt\u00f3rej przeciwny by\u0142 rosyjski Ko\u015bci\u00f3\u0142 prawos\u0142awny. Zosta\u0142 zabity przez mieszka\u0144c\u00f3w Witebska, przeciwnik\u00f3w unii. Zaledwie 20 lat p\u00f3\u017aniej Jozafat zosta\u0142 beatyfikowany, a w 1867 r. papie\u017c Pius IX og\u0142osi\u0142 go \u015bwi\u0119tym. Szcz\u0105tki \u015bwi\u0119tego przechowywane by\u0142y w grekokatolickiej Katedrze w Po\u0142ocku, a nast\u0119pnie ukrywane w r\u00f3\u017cnych miejscach na Litwie, w Polsce, na Bia\u0142orusi, a w 1916 r. przeniesione do Ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Barbary w Wiedniu. Od 1949 r. jego cia\u0142o pochowane jest w Bazylice \u015bw. Piotra w Rzymie.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki p.w. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej obrz\u0105dku greckiego<\/strong>
\nul. Au\u0161ros Vart\u0173 7a, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 czynny:<\/strong>
\nI\u2013VI: 7.30\u201319.00
\nVII: 8.00\u201319.00 <\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta w j\u0119zyku ukrai\u0144skim:<\/strong>
\nI\u2013V: 17.30
\nVI: 10.00, 17.30
\nVII: 10.00, 17.30 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Dy\u017cur ksi\u0119dza:<\/strong>
\nI\u2013VI: 6.30\u201319.00
\nVII: 8.00\u201319.00 <\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.osbm.lt.ua<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 +370 5 212 2578<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”3″ id=”1486360583185-2-4″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
\u015aw. Andrzej Bobola, SJ (1591-1657)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 16 maja<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Przysz\u0142y \u015bwi\u0119ty Andrzej Bobola urodzi\u0142 si\u0119 w 1591 r. w Sandomierzu, w Polsce. W 1611 r. wst\u0105pi\u0142 do Towarzystwa Jezusowego w Wilnie, na Uniwersytecie Wile\u0144skim studiowa\u0142 filozofi\u0119 i teologi\u0119, pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych domach litewskiej prowincji Jezuit\u00f3w. W Wilnie \u015bw. Andrzej Bobola sp\u0119dzi\u0142 niemal jedn\u0105 trzeci\u0105 swojego \u017cycia. Nawet dwana\u015bcie lat pracowa\u0142 w Ko\u015bciele \u015bw. Kazimierza: by\u0142 kaznodziej\u0105, spowiednikiem, rektorem Ko\u015bcio\u0142a, kierownikiem Sodalicji Maria\u0144skiej. W tym Ko\u015bciele w 1622 r. zosta\u0142 wy\u015bwi\u0119cony na kap\u0142ana, a w 1630 r. z\u0142o\u017cy\u0142 uroczyste \u015bluby zakonne. Podczas wojny Polski i Litwy z Moskw\u0105 w 1655 r., Kozacy pa\u0142ali nienawi\u015bci\u0105 do katolicyzmu. Ojciec Bobola s\u0142yn\u0105cy ze swego apostolstwa, zosta\u0142 przez nich pojmany w 1657 r. Z powodu tego, \u017ce nie wyrzek\u0142 si\u0119 wiary katolickiej, 16 maja zosta\u0142 w okrutny spos\u00f3b udr\u0119czony.<\/p>\n
W 1702 r. w czasie Wojny P\u00f3\u0142nocnej, M. Godebskiemu, rektorowi kolegium jezuickiego w Pi\u0144sku ukaza\u0142 si\u0119 nieznany Jezuita, z kt\u00f3rego bi\u0142o nieziemskie \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3ry obieca\u0142, \u017ce on sam Andrzej Bobola, ocali kolegium przed armi\u0105 wroga pod warunkiem, \u017ce rektor odnajdzie jego cia\u0142o. Po trzech dniach poszukiwa\u0144 (ani rektor, ani nikt inny nie wiedzia\u0142, gdzie zosta\u0142 pochowany i kim by\u0142 Andrzej Bobola) znaleziono trumn\u0119. Mimo sta\u0142ej wilgoci szcz\u0105tki m\u0119czennika nie uleg\u0142y rozk\u0142adowi, nie wydobywa\u0142 si\u0119 \u017caden zapach. Po rozej\u015bciu si\u0119 wie\u015bci o tym wydarzeniu mieszka\u0144cy Pi\u0144ska i okolic zacz\u0119li si\u0119 gromadzi\u0107 i modli\u0107 przed krypt\u0105. Grabie\u017ccza armia omin\u0119\u0142a Kolegium w Pi\u0144sku, a pom\u00f3r \u2013 ca\u0142y Pi\u0144sk. Kult Andrzeja Boboli gwa\u0142townie wzr\u00f3s\u0142.<\/p>\n
W 1853 r. w Bazylice \u015bw. Piotra, Andrzej Bobola zosta\u0142 og\u0142oszony b\u0142ogos\u0142awionym, a w 1938 r.\u00a0 \u2013 \u015bwi\u0119tym. Jego szcz\u0105tki z W\u0142och przewieziono do Sanktuarium \u015bw. Andrzeja Boboli w Warszawie. W Ko\u015bciele \u015bw. Kazimierza w Wilnie przy o\u0142tarzu znajduje si\u0119 obraz \u015bw. Andrzeja Boboli, a w krypcie przechowywane s\u0105 jego relikwie.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Kazimierza<\/strong><\/a>
\nul. Did\u017eioji 34, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 czynny<\/strong>
\nI\u2013V: 11.00\u201319.00
\nVII: 8.00\u201319.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. litewski)<\/strong>
\nI\u2013V: 17.30
\nVII: 10.30, 12.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. rosyjski)<\/strong>
\nVII: 9.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 +370 5 212 1715 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.kazimiero.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”4″ id=”1486360595785-3-7″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
\u015aw. Rafa\u0142 Kalinowski OCD, (1835-1907)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 19 listopada<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
\u015aw. Rafa\u0142 J\u00f3zef Kalinowski jest jedynym \u015bwi\u0119tym urodzonym i wychowanym w Wilnie. Uwa\u017cany jest za patrona Sybirak\u00f3w, \u017co\u0142nierzy, oficer\u00f3w i os\u00f3b prze\u017cywaj\u0105cych sprawy beznadziejne.<\/p>\n
J\u00f3zef Kalinowski urodzi\u0142 si\u0119 w 1835 r. w rodzinie szlacheckiej. Ojciec \u2013 wyk\u0142adowca matematyki w Wile\u0144skim Instytucie Szlacheckim i jego dyrektor, pochodzi\u0142 z Grodna. Matka J\u00f3zefa Po\u0142o\u0144ska zmar\u0142a wkr\u00f3tce po porodzie. J\u00f3zefa wychowywa\u0142a ciotka Wiktoria, a nast\u0119pnie macocha Zofia Puttkamer \u2013 wykszta\u0142cona, wra\u017cliwa, g\u0142\u0119boko wierz\u0105ca kobieta, wpoi\u0142a dzieciom zasady moralno\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej. J. Kalinowski zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie og\u00f3lne w Wile\u0144skim Instytucie Szlacheckim. By\u0142 znany jako zdolny, pilny i uczynny ucze\u0144. P\u00f3\u017aniej kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w Instytucie Agronomicznym w Horkach (obecnie Bia\u0142oru\u015b), w Miko\u0142ajewskiej Szkole In\u017cynieryjnej w Petersburgu, gdzie uczono na oficer\u00f3w carskiej armii. Podczas wojny krymskiej zosta\u0142 mianowany in\u017cynierem wojskowym, a po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u2013 nauczycielem matematyki. W Petersburgu poczu\u0142 ogromn\u0105 t\u0119sknot\u0119 za Wilnem, a co za tym idzie prze\u017cy\u0142 te\u017c kryzys wiary.<\/p>\n
W 1963 r. aktywnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w powstanie na Litwie i w Polsce, mimo do\u015bwiadczenia wojennego, zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce jest skazany na pora\u017ck\u0119. Podkre\u015bli\u0142, \u017ce kraj musi pracowa\u0107, a nie przelewa\u0107 krew, i \u017ce walka nieuzbrojonych ludzi przeciwko silnej armii rosyjskiej jest bardzo nier\u00f3wna. J. Kalinowski stara\u0142 si\u0119 odseparowa\u0107 od rewolucyjnej propagandy i terroru. By\u0142 odpowiedzialny za organizacj\u0119\u00a0 grup powsta\u0144czych, zaopatrzenie w \u017cywno\u015b\u0107 i bro\u0144. Chocia\u017c po schwytaniu J. Kalinowskiego brakowa\u0142o dowod\u00f3w na jego udzia\u0142 w powstaniu, postanowi\u0142 wzi\u0105\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107 na siebie, aby zako\u0144czy\u0107 proces i unikn\u0105\u0107 nowych aresztowa\u0144. Zwykle powsta\u0144com grozi\u0142a kara \u015bmierci, jednak J. Kalinowskiemu zamieniono wyrok na 10 lat katorgi na Sybirze bez prawa powrotu do Wilna.<\/p>\n
Jeszcze podczas powstania w Ko\u015bciele Misjonarzy J. Kalinowski dokona\u0142 spowiedzi, dzi\u0119ki kt\u00f3rej si\u0119 nawr\u00f3ci\u0142, a mieszkaj\u0105c w Wilnie w czasie powstania codziennie udawa\u0142 si\u0119 do Ostrej Bramy<\/a>. W trakcie przes\u0142uchania zosta\u0142 wtr\u0105cony do aresztu, znajduj\u0105cego si\u0119 w klasztorze Dominikan\u00f3w przy Ko\u015bciele \u015bw. Ducha<\/a>, gdzie organizowa\u0142 sw\u00f3j dzie\u0144 zgodnie z regu\u0142\u0105 zakonn\u0105: wstawa\u0142 o \u015bwicie i modli\u0142 si\u0119, medytowa\u0142, czyta\u0142 i rozwa\u017ca\u0142 otrzymane ksi\u0105\u017cki, z okna celi przys\u0142uchiwa\u0142 si\u0119 d\u017awi\u0119kom dochodz\u0105cym z Mszy \u015bwi\u0119tej. W wi\u0119zieniu pracowa\u0142 przy przer\u00f3bce soli. Tutaj postanowi\u0142 ca\u0142y wolny czas po\u015bwi\u0119ci\u0107 przygotowaniom na wst\u0105pienie do klasztoru.<\/p>\n
Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia pracowa\u0142 w Pary\u017cu jako wychowawca m\u0142odego ksi\u0119cia Czartoryskiego, jednak wkr\u00f3tce zar\u00f3wno ucze\u0144, jak i nauczyciel zostali zakonnikami: August Czartoryski \u2013 salezjaninem, J. Kalinowski za\u015b w roku 1877 r. wst\u0105pi\u0142 do Zakonu Karmelit\u00f3w Bosych w Grazu w Austrii. Podczas ob\u0142\u00f3czyn przyj\u0105\u0142 imi\u0119 zakonne Rafa\u0142 od \u015bw. J\u00f3zefa. Po z\u0142o\u017ceniu \u015blub\u00f3w i otrzymaniu \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich zosta\u0142 wybrany przeorem klasztoru w Czernej pod Krakowem. Przypad\u0142o mu odpowiedzialne zadanie zreformowania i o\u017cywienia wsp\u00f3lnoty zakonnej, co zreszt\u0105 uda\u0142o mu si\u0119 zrealizowa\u0107. Po ponad 10 latach zosta\u0142 mianowany przeorem klasztoru w Wadowicach, gdzie podj\u0105\u0142 si\u0119 budowy Ko\u015bcio\u0142a \u015bw. J\u00f3zefa i klasztoru. P\u00f3\u017aniej zosta\u0142 wikariuszem prowincjonalnych wszystkich galicyjskich klasztor\u00f3w Karmelitanek Bosych, troszczy\u0142 si\u0119 o ich \u017cycie zakonne, za\u0142o\u017cy\u0142 wiele organizacji w Polsce i na Ukrainie, kilka nowych klasztor\u00f3w Karmelitanek w Przemy\u015blu i Lwowie. Du\u017co czasu sp\u0119dza\u0142 na udzielaniu spowiedzi, nazywano go \u201em\u0119czennikiem konfesjona\u0142u\u201d. Na Ukrainie zajmowa\u0142 si\u0119 nie tylko sprawami katolik\u00f3w, ale tak\u017ce oddanie s\u0142u\u017cy\u0142 miejscowym prawos\u0142awnym, d\u0105\u017c\u0105c w ten spos\u00f3b do zjednoczenia Ko\u015bcio\u0142a Wschodniego z Rzymem. Napisa\u0142 czterotomowe dzie\u0142o historyczne o klasztorach Karmelitanek Bosych w Polsce, na Litwie i w Rosji oraz szereg publikacji o charakterze duszpasterskim, przez niego opracowanych lub przet\u0142umaczonych na j\u0119zyk francuski. Ojciec Rafa\u0142 zmar\u0142 15 listopada 1907 r., w czasie gdy Karmelici modlili si\u0119 za wszystkich zmar\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w zakonu. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu klasztornym w Czernej. Wkr\u00f3tce jego gr\u00f3b zacz\u0105\u0142 s\u0142yn\u0105\u0107 z cud\u00f3w.<\/p>\n
5 maja 1934 r. rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 proces beatyfikacyjny Ojca Rafa\u0142a. Szcz\u0105tki przeniesiono do kaplicy klasztoru w Czernej. W 1983 r. papie\u017c Jan Pawe\u0142 II og\u0142osi\u0142 go b\u0142ogos\u0142awionym. W 1991 r. odby\u0142a si\u0119 kanonizacja b\u0142. J\u00f3zefa Rafa\u0142a Kalinowskiego.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Ducha<\/strong><\/a>
\nul. Dominikon\u0173 8, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. polski)<\/strong>
\nI\u2013VI: 15.00, 18.00
\nVII: 8.00, 9.00 (dla dzieci), 10.30, 12.00 (dla m\u0142odzie\u017cy), 13.30, 18.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”5″ id=”1486360610776-4-0″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
B\u0142. Micha\u0142 Sopo\u0107ko (1888-1975)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 15 lutego<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
B\u0142. M. Sopo\u0107ko znany jest jako Aposto\u0142 Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia. W Wilnie spotka\u0142 \u015bw. Faustyn\u0119, zosta\u0142 jej kierownikiem duchowym i spowiednikiem. Od tamtej pory ca\u0142e swoje \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 rozpowszechnianiu or\u0119dzia Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego, a Wilno sta\u0142o si\u0119 miastem, z kt\u00f3rego or\u0119dzie to dotar\u0142o na ca\u0142y \u015bwiat. Za jego namow\u0105 siostra Faustyna zacz\u0119\u0142a zapisywa\u0107 swoje mistyczne prze\u017cycia w dzienniczku, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 duchowym klejnotem dla ca\u0142ego \u015bwiata. Z inicjatywy b\u0142. M. Sopo\u0107ki, w oparciu o wizj\u0119 \u015bw.\u00a0 Faustyny, w Wilnie zosta\u0142 namalowany Obraz Jezusa Mi\u0142osiernego, rozpocz\u0119to obchody Niedzieli Mi\u0142osierdzia, przyst\u0105piono do budowy nowej wsp\u00f3lnoty zakonnej, znanej dzisiaj pod nazw\u0105 Zgromadzenia Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego.<\/p>\n
B\u0142. M. Sopo\u0107ko urodzi\u0142 si\u0119w Juszewszczy\u017anie w powiecie oszmia\u0144skim (obecnie Bia\u0142oru\u015b). Uko\u0144czy\u0142 Seminarium Duchowne w Wilnie i w 1914 r. otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1914-1918 by\u0142 wikariuszem w parafii w Taboryszkach<\/a> (rej. wile\u0144ski) i wiele zrobi\u0142, aby o\u017cywi\u0107 duszpasterstwo parafialne. P\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 teologi\u0119 i pedagogik\u0119 na Uniwersytecie Warszawskim, by\u0142 r\u00f3wnie\u017c kapelanem wojskowym. W 1924 r. wr\u00f3ci\u0142 do Wilna na zaproszenie b\u0142. arcybiskupa wile\u0144skiego Jerzego Matulewicza,<\/a> dalej pracowa\u0142 jako kapelan wojskowy i organizowa\u0142 stowarzyszenia m\u0142odzie\u017cy katolickiej. W latach 1927-1932 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ojca duchownego w Seminarium Wile\u0144skim, a od 1928 r. pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego (obecnie Uniwersytet Wile\u0144ski). W latach 1934-1938 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki rektora Ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Micha\u0142a<\/a> oraz funkcj\u0119 Kapelana Si\u00f3str Bernardynek.<\/p>\n
Wraz z pocz\u0105tkiem II wojny \u015bwiatowej jeszcze bardziej rozwin\u0105\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105, szczeg\u00f3lnie poprzez nauczanie i rozpowszechnianie modlitwy i obrazk\u00f3w z wizerunkiem Jezusa Mi\u0142osiernego. W tym czasie powsta\u0142 zal\u0105\u017cek Zgromadzenia Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego. W objawieniach Jezus poprosi\u0142 \u015bw. Faustyn\u0119 o za\u0142o\u017cenie takiego Zgromadzenia, kt\u00f3re wyprasza\u0142oby Mi\u0142osierdzie Bo\u017ce dla \u015bwiata.<\/p>\n
Jak sam powiedzia\u0142, prowadzony przez Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105, szcz\u0119\u015bliwie uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 aresztowania przez nazist\u00f3w. Dwa i p\u00f3\u0142 roku (1942-1944)\u00a0 ukrywa\u0142 si\u0119 w Czarnym Borze, pod Wilnem. Po wycofaniu si\u0119 wojsk niemieckich ponownie zamieszka\u0142 w Wilnie, gdzie wyk\u0142ada\u0142 w Seminarium Duchownym.<\/p>\n
Z powodu represji w\u0142adz radzieckich, w lipcu 1947 r. opu\u015bci\u0142 Wilno i wyjecha\u0142 do Bia\u0142egostoku (Polska). Tutaj dalej pracowa\u0142 jako profesor Seminarium Duchownego i prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105.\u00a0Kontynuowa\u0142 apostolskie dzie\u0142o Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. Towarzyszy\u0142 Wsp\u00f3lnocie Si\u00f3str S\u0142u\u017cebnic Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia, kt\u00f3re jako oficjalne Zgromadzenie Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego zosta\u0142o zatwierdzone przez biskupa w 1955 r., a w 2008 r. przez papie\u017ca. Stara\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c, aby przyw\u00f3dcy Ko\u015bcio\u0142a ustanowili pierwsz\u0105 niedziel\u0119 po Wielkanocy \u015bwi\u0119tem Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia i uznali jego kult.<\/p>\n
Zmar\u0142 w 1975 r. w Bia\u0142ymstoku. Przeczuwaj\u0105c przed \u015bmierci\u0105, \u017ce nie wr\u00f3ci do Wilna, powiedzia\u0142 Siostrom, aby one to uczyni\u0142y. Siostry Jezusa Mi\u0142osiernego przyby\u0142y do Wilna w 2001 r. Zbieg\u0142o si\u0119 to z tym, \u017ce ich klasztor znajdowa\u0142 si\u0119 w budynku nale\u017c\u0105cym do klasztoru Si\u00f3str Wizytek, w kt\u00f3rym przez kilka lat mieszka\u0142 b\u0142. M. Sopo\u0107ko i gdzie namalowano Obraz Jezusa Mi\u0142osiernego.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Zgromadzenie Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego<\/strong><\/a>
\nul. Ras\u0173 4a, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 b\u0142. Micha\u0142a Sopo\u0107ki w Czarnym Borze<\/strong><\/a>
\nul. \u0160v. Ur\u0161ul\u0117s 25, Czarny B\u00f3r, rej. Wile\u0144ski<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Dom nazwany \u201eOpatrzno\u015bci\u0105\u201d<\/strong>
\nul. M. Sopo\u0107ki 16<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”6″ id=”1486360626232-5-7″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
\u015aw. Kazimierz (1458-1484)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 4 marca<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
\u015aw. Kazimierz \u2013 syn Wielkiego Ksi\u0119cia Litewskiego i Kr\u00f3la Polski Kazimierza. Zosta\u0142 og\u0142oszony patronem Litwy oraz litewskiej i polskiej m\u0142odzie\u017cy. Za swojego patrona uznaje go r\u00f3wnie\u017c Neapol, Zakon Kawaler\u00f3w Malta\u0144skich, kt\u00f3rzy walczyli z tureckimi muzu\u0142manami w basenie Morza \u015ar\u00f3dziemnego. W Wenezueli jest miasteczko \u015bw. Kazimierza, Ko\u015bci\u00f3\u0142 i parafia pod jego wezwaniem. Jest on przedstawiany jako wz\u00f3r \u015bwi\u0119tego dla m\u0142odego cz\u0142owieka ze wzgl\u0119du na swoj\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107, sprawiedliwo\u015b\u0107, wra\u017cliwo\u015b\u0107, nieskazitelno\u015b\u0107.<\/p>\n
Ksi\u0105\u017c\u0119 Kazimierz urodzi\u0142 si\u0119 3 pa\u017adziernika 1458 r. w Krakowie, na Zamku Kr\u00f3lewskim na Wawelu. W dzieci\u0144stwie mia\u0142 najlepszych nauczycieli. Jednym z nich by\u0142 \u2013 znany historyk, kanonik krakowski Jan D\u0142ugosz. Zachowane \u017ar\u00f3d\u0142a historyczne \u015bwiadcz\u0105 o tym, \u017ce ksi\u0105\u017c\u0119 by\u0142 bardzo utalentowany. Dobrze opanowa\u0142 sztuk\u0119 czytania i pisania, pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 \u0142acin\u0105, j\u0119zykiem polskim i niemieckim, mia\u0142 \u015bwietn\u0105 wymow\u0119. Wed\u0142ug \u017ar\u00f3de\u0142 historycznych, \u015bw. Kazimierz znany by\u0142 z lotnego umys\u0142u, dobrego gustu, elokwencji i wra\u017cliwo\u015bci.<\/p>\n
Jednym z najbardziej wyrazistych wydarze\u0144 w \u017cyciu Kazimierza by\u0142 fakt, kiedy w wieku 13 lat zosta\u0142 zmuszony do wyprawy zbrojnej na W\u0119gry w celu przej\u0119cia tronu. Ekspedycja nie powiod\u0142a si\u0119, przynios\u0142a wstyd m\u0142odemu cz\u0142owiekowi i pokaza\u0142a jak za\u0142amuj\u0105 si\u0119 strategie wojskowe i polityczne. Prawdopodobnie mia\u0142o to ogromny wp\u0142yw na kszta\u0142towanie si\u0119 osobowo\u015bci \u015bw. Kazimierza. W ci\u0105gu swojego \u017cycia nie wzi\u0105\u0142 ju\u017c wi\u0119cej udzia\u0142u w dzia\u0142aniach zbrojnych. Mimo, \u017ce min\u0119\u0142o kilkadziesi\u0105t lat od jego \u015bmierci, wielokrotnie zainspirowa\u0142 litewskich \u017co\u0142nierzy do zwyci\u0119stwa. Raz sam ukaza\u0142 si\u0119 na koniu, innym razem w odpowiedzi na modlitw\u0119 litewskich \u017co\u0142nierzy, pozwoli\u0142 na wygran\u0105 ze znacznie wi\u0119ksz\u0105 armi\u0105 moskiewsk\u0105.<\/p>\n
Dorastaj\u0105c w przepychu kr\u00f3lewskich komnat, Kazimierz pozosta\u0142 silny i wytrwa\u0142y, praktykowa\u0142 ascez\u0119 w \u017cyciu codziennym. Cz\u0119sto towarzyszy\u0142 ojcu w podr\u00f3\u017cach i pomaga\u0142 w pracy. Wraz z ojcem bra\u0142 czynny udzia\u0142 w posiedzeniach Sejmu, przes\u0142uchiwa\u0142 przedstawicieli magnaterii, przyjmowa\u0142 go\u015bci. Planowano, \u017ce zasi\u0105dzie na tronie ojca. Po wyje\u017adzie ojca na Litw\u0119, ksi\u0105\u017c\u0119 Kazimierz przez kilka lat sprawowa\u0142 w\u0142adz\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105 w Polsce. Kierowa\u0142 si\u0119 rozs\u0105dkiem i sprawiedliwo\u015bci\u0105, zmniejszy\u0142 zad\u0142u\u017cenie skarbu pa\u0144stwa, poprawi\u0142 stosunki Polski z Rzymem.<\/p>\n
Po kilku latach Kazimierz zachorowa\u0142 na gru\u017alic\u0119. W ostatnich latach \u017cycia ksi\u0105\u017c\u0119 pomaga\u0142 ojcu w panowaniu na Litwie. W Wilnie, a wcze\u015bniej w Krakowie i Radomiu, troszczy\u0142 si\u0119 o ubogich tego miasta, by\u0142 hojny wobec Ko\u015bcio\u0142\u00f3w i klasztor\u00f3w. W Wilnie wspiera\u0142 sprowadzonych przez ojca Bernardyn\u00f3w. W czasie pobytu w Wilnie, wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 czasu sp\u0119dza\u0142 na modlitwie. Modli\u0142 si\u0119 nawet w nocy w \u015bwi\u0105tyniach. Poniewa\u017c z regu\u0142y by\u0142y one zamkni\u0119te o tej porze, mo\u017cna go by\u0142o znale\u017a\u0107 kl\u0119cz\u0105cego przed drzwiami Ko\u015bcio\u0142a. \u015aw. Kazimierz by\u0142 okre\u015blany wcieleniem cichej pobo\u017cno\u015bci. Na uwag\u0119 zas\u0142uguje jeszcze jeden wa\u017cny fakt z biografii \u015bwi\u0119tego \u2013 to \u015bwiadomy wyb\u00f3r czysto\u015bci. W tym czasie wierzono, \u017ce gru\u017alic\u0119 mo\u017ce wyleczy\u0107 stosunek z kobiet\u0105. Podobno rodzice i bliscy pr\u00f3bowali na wszelkie sposoby przekona\u0107 do tego ksi\u0119cia, ale on nie m\u00f3g\u0142 zaakceptowa\u0107 tak wstydliwych i niedopuszczalnych praktyk.<\/p>\n
\u015aw. Kazimierz zmar\u0142 4 marca w Grodnie. Rodzice przewie\u017ali zmar\u0142ego syna do Wilna i pochowali w kaplicy Katedry Wile\u0144skiej, kt\u00f3r\u0105 zbudowali dla siebie i rodziny. W 1636 r. uroczy\u015bcie przeniesiono relikwie \u015bwi\u0119tego do ufundowanej specjalnie dla Kazimierza kaplicy.<\/p>\n
Ju\u017c po kilku latach od \u015bmierci ksi\u0119cia wie\u015b\u0107 o jego \u015bwi\u0119to\u015bci dotar\u0142a do Rzymu. W 1521 r. zosta\u0142 og\u0142oszony \u015bwi\u0119tym.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Katedra Wile\u0144ska<\/a><\/strong>
\nul. Katedros a. 2, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Katedra czynna<\/strong>
\nI\u2013VII: 7.00\u201319.00
\nWycieczki nie s\u0105 oprowadzane podczas nabo\u017ce\u0144stw. <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. litewski)<\/strong>
\nI\u2013VI: 8.00, 17.30
\nVII: 8.00, 9.00, 10.00, 11.15, 12.30, 17.30 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. \u0142aci\u0144ski)<\/strong>
\nVII: 18.30 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Informacja o zwiedzaniu podziemi Katedry:<\/strong>
\nMuzeum Dziedzictwa Ko\u015bcielnego<\/a>
\n+370\u00a0600 12080
\nkatedrospozemiai@bpmuziejus.lt
\nwww.bpmuziejus.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.katedra.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”7″ id=”1486360642827-6-4″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
B\u0142. Jerzy Matulewicz (1871-1927)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 27 stycznia<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Bp Jerzy Matulewicz by\u0142 cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry wiele zmieni\u0142 w swoim czasie. Odnowi\u0142 Zakon Marian\u00f3w, stara\u0142 si\u0119, aby Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki pocz\u0105tku XX w. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w edukacj\u0119 i prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105, opiekowa\u0142 si\u0119 m\u0142odzie\u017c\u0105, za\u0142o\u017cy\u0142 kilka wsp\u00f3lnot zakonnych. Zw\u0142aszcza z powodu aktywnego wdra\u017cania edukacji spo\u0142ecznej w \u017cycie Ko\u015bcio\u0142a, nazywany by\u0142 przez konserwatywnych katolik\u00f3w niebezpiecznym dla Ko\u015bcio\u0142a modernist\u0105. Wszystkie swoje prace wykonywa\u0142 pokornie, profesjonalnie, g\u0142osi\u0142 zasad\u0119 \u201ezwalczania z\u0142a dobrem\u201d. Chocia\u017c dokucza\u0142a mu gru\u017alica ko\u015bci, jeszcze bardziej pokazywa\u0142, \u017ce z Bogiem wszystko jest mo\u017cliwe, tak\u017ce pr\u00f3by odnowienia Jego kr\u00f3lestwa na ziemi. Ludzie, kt\u00f3rzy go znali podziwiali jego g\u0142\u0119boki spok\u00f3j ducha. W dekrecie beatyfikacyjnym sporo uwagi po\u015bwi\u0119cono om\u00f3wieniu niezwyk\u0142ej m\u0105dro\u015bci Jerzego Matulewicza: nawet w najbardziej k\u0142opotliwych sytuacjach decydowa\u0142 i zachowywa\u0142 si\u0119 jak przystoi na szlachetnego cz\u0142owieka, chrze\u015bcijanina, biskupa, zakonnika.<\/p>\n
Jerzy Matulewicz urodzi\u0142 si\u0119 w 1871 r. w Lugine ko\u0142o Mariampola. W wieku dziesi\u0119ciu lat zosta\u0142 osierocony i wychowywali go jego bracia. Jeszcze w dzieci\u0144stwie zachorowa\u0142 na gru\u017alic\u0119 ko\u015bci, kt\u00f3ra towarzyszy\u0142a mu przez ca\u0142e \u017cycie.<\/p>\n
W 1891 r. wst\u0105pi\u0142 do Seminarium Duchownego w Kielcach (Polska). Od 1893 r. uczy\u0142 si\u0119 w Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Akademii Duchownej w Petersburgu uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra z najwy\u017csz\u0105 pochwa\u0142\u0105. W 1898 r. w Petersburgu otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Po roku rozpocz\u0105\u0142 studia na Uniwersytecie we Fryburgu (Szwajcaria), kt\u00f3re uwie\u0144czy\u0142 tytu\u0142em doktora teologii z najwy\u017csz\u0105 ocen\u0105. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, organizowa\u0142 pracownik\u00f3w, za\u0142o\u017cy\u0142 przytu\u0142ek dla dzieci, pomaga\u0142 ubogim, bez wzgl\u0119du na r\u00f3\u017cnice wyznaniowe i pochodzenie narodowe. W latach 1907-1911 wyk\u0142ada\u0142 socjologi\u0119 na Akademii Duchownej w Petersburgu.<\/p>\n
W 1909 r. potajemnie wst\u0105pi\u0142 do Klasztoru Marian\u00f3w likwidowanego przez carat i zreformowa\u0142 zakon. W 1911 r. w Mariampolu, po \u015bmierci ostatniego genera\u0142a Marian\u00f3w ks. Wincentego S\u0119kowskiego, zosta\u0142 genera\u0142em zreformowanego zakonu. We Fryburgu za\u0142o\u017cy\u0142 potajemny maria\u0144ski nowicjat, kt\u00f3rym kierowa\u0142 w latach 1911-1914.<\/p>\n
W Warszawie za\u0142o\u017cy\u0142 dom maria\u0144ski przeznaczony na wychowywanie ch\u0142opc\u00f3w, a tak\u017ce klasztor maria\u0144ski na Bielanach. W 1918 r. wznowi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 centrum maria\u0144skiego w Mariampolu i za\u0142o\u017cy\u0142 Zgromadzenie Si\u00f3str Ubogich od Niepokalanego Pocz\u0119cia.<\/p>\n
W 1918 r. zosta\u0142 mianowany biskupem wile\u0144skim. Okres ten w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny naznaczony by\u0142 cierpieniem, wynikaj\u0105cym ze spor\u00f3w oraz walk mieszka\u0144c\u00f3w tego regionu o charakterze narodowym i politycznym. W 1924 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Zgromadzenie Si\u00f3str S\u0142u\u017cebnic Jezusa w Eucharystii.<\/p>\n
W 1925 r. z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z funkcji biskupa, ale papie\u017c Pius XI mianowa\u0142 go arcybiskupem i powierzy\u0142 mu stanowisko wizytatora apostolskiego na Litwie. Znacznie przyczyni\u0142 si\u0119 do poprawy stosunk\u00f3w Litwy z Watykanem, organizuj\u0105c now\u0105 prowincj\u0119 ko\u015bcieln\u0105 i przygotowuj\u0105c zawarcie konkordatu.<\/p>\n
Zmar\u0142 w Kownie w 1927 r. Jego ostatnie, testamentowe s\u0142owa brzmia\u0142y \u201eB\u0105d\u017acie zjednoczeni i pracujcie ofiarnie\u201d. Papie\u017c Pius XI wielokrotnie nazywa\u0142 Jerzego Matulewicza \u201em\u0119\u017cem Bo\u017cym, cz\u0142owiekiem prawdziwie \u015bwi\u0119tym\u201d.<\/p>\n
W 1934 r. cia\u0142o arcybiskupa Jerzego Matulewicza uroczy\u015bcie przeniesiono z krypty Katedry Kowie\u0144skiej do Ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a w Mariampolu, do kaplicy Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusowego. W 1987 r. papie\u017c Jan Pawe\u0142 II og\u0142osi\u0142 Jerzego Matulewicza b\u0142ogos\u0142awionym. By\u0142o to wielkie wydarzenie na wci\u0105\u017c okupowanej Litwie. Jego beatyfikacja zbieg\u0142a si\u0119 z 600 rocznic\u0105 chrztu Litwy.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Katedra Wile\u0144ska<\/a><\/strong>
\nul. Katedros a. 2, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Katedra czynna<\/strong>
\nI\u2013VII: 7.00\u201319.00
\nWycieczki nie s\u0105 oprowadzane podczas nabo\u017ce\u0144stw. <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 \"\" <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. litewski)<\/strong>
\nI\u2013VI: 8.00, 17.30
\nVII: 8.00, 9.00, 10.00, 11.15, 12.30, 17.30 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. \u0142aci\u0144ski)<\/strong>
\nVII: 18.30 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Informacja o zwiedzaniu podziemi Katedry:<\/strong>
\nMuzeum Dziedzictwa Ko\u015bcielnego<\/a>
\n+370\u00a0600 12080
\nkatedrospozemiai@bpmuziejus.lt
\nwww.bpmuziejus.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.katedra.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 W 27 dzie\u0144 ka\u017cdego miesi\u0105ca w parafii pw. B\u0142. Jerzego Matulewicza w Wilnie jest obchodzona Droga Modlitwy b\u0142. Jerzego Matulewicza w j\u0119zyku polskim oraz litewskim. Pocz\u0105tek drogi o godz. 17:45 przy ko\u015bciele parafialnym. <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”8″ id=”1486360659314-7-4″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
\u015aw. Faustyna (1905-1938)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jej pami\u0119\u0107 wspominamy 5 pa\u017adziernika<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
\u015aw. Faustyna jest jedn\u0105 z najbardziej znanych mistyczek Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Nazywana jest Aposto\u0142k\u0105 Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia, kt\u00f3rej Jezus powierzy\u0142 zadanie rozpowszechniania or\u0119dzia o Bo\u017cym Mi\u0142osierdziu na ca\u0142ym \u015bwiecie.<\/p>\n
\u015aw. Faustyna urodzi\u0142a si\u0119 w 1905 r. w Polsce. Na chrzcie \u015bwi\u0119tym otrzyma\u0142a imi\u0119 Helena. Ze wzgl\u0119du na trudn\u0105 sytuacj\u0119 materialn\u0105 rodziny, bardzo kr\u00f3tko ucz\u0119szcza\u0142a do szko\u0142y i wcze\u015bnie zacz\u0119\u0142a pracowa\u0107, najcz\u0119\u015bciej jako s\u0142u\u017c\u0105ca. Ju\u017c od wczesnego dzieci\u0144stwa wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 szczeg\u00f3ln\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105 i g\u0142\u0119bokim \u017cyciem wewn\u0119trznym.<\/p>\n
W 1925 r. zosta\u0142a przyj\u0119ta do Zgromadzenia Si\u00f3str Matki Bo\u017cej Mi\u0142osierdzia w Warszawie. Otrzyma\u0142a imi\u0119 Maria \u2013 Faustyna. Faustyna szuka\u0142a pomocy w rozeznaniu swych stan\u00f3w wewn\u0119trznych i wizji, kt\u00f3rych do\u015bwiadcza\u0142a. Zwraca\u0142a si\u0119 z wszystkim do spowiednik\u00f3w i zwierzchnik\u00f3w, prosi\u0142a Boga, aby On sam lub za po\u015brednictwem kogo\u015b innego pom\u00f3g\u0142 jej wyja\u015bni\u0107 te doznania. S. Faustyna po raz pierwszy przyby\u0142a do domu zakonnego w Wilnie w 1929 r., w kt\u00f3rym mieszka\u0142a r\u00f3wnie\u017c w latach 1933-1936.\u00a0 W Wilnie spotka\u0142a b\u0142. M. Sopo\u0107k\u0119, kt\u00f3ry zosta\u0142 jej kierownikiem duchowym, spowiednikiem i realizatorem dzie\u0142a Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. Tutaj zosta\u0142 namalowany Obraz Jezusa Mi\u0142osiernego, dok\u0142adnie wed\u0142ug wskaz\u00f3wek \u015bw. Faustyny oraz by\u0142a podyktowana Koronka do Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. Spotkanie si\u0119 tych dw\u00f3ch \u015bwi\u0119tych przes\u0105dzi\u0142o o tym, \u017ce Wilno sta\u0142o si\u0119 miastem, z kt\u00f3rego wyp\u0142yn\u0119\u0142o na \u015bwiat or\u0119dzie o Bo\u017cym Mi\u0142osierdziu.<\/p>\n
\u015aw. Faustyna zmar\u0142a 5 pa\u017adziernika 1938 r. na gru\u017alic\u0119 p\u0142uc. Mia\u0142a w\u00f3wczas zaledwie 33 lata. Zosta\u0142a pochowana na cmentarzu zakonnym w Krakowie \u2013 \u0141agiewnikach, a po rozpocz\u0119ciu procesu beatyfikacyjnego, jej cia\u0142o przeniesiono do kaplicy. W 1993 r. Faustyna zosta\u0142a og\u0142oszona b\u0142ogos\u0142awion\u0105, natomiast w 2000 r. \u2013 \u015bwi\u0119t\u0105.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Dom \u015bw. Faustyny<\/a><\/strong>
\nul. Grybo 29a, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Godziny otwarcia<\/strong>
\nI\u2013VII: 10.00\u201317.00<\/p>\n
Koronka do Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego odmawiana jest codziennie o godz. 15.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Wycieczki nale\u017cy uzgodni\u0107 telefonicznie +370 600 84068 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Domek \u015aw. Faustyny jest utrzymywany z ofiary pielgrzym\u00f3w.<\/p>\n
Vilniaus piligrim\u0173 centras
\nKod firmowy: 305627846
\nAB SEB bankas
\nSWIFT (BIC): CBVILT2X
\nLT777044090101076736 <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”9″ id=”1486360680453-8-0″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
B\u0142. Piotr Bonifacy \u017bukowski, OFM (1913-1942)<\/h3>\n
W Ko\u015bciele jego pami\u0119\u0107 wspominamy 10 kwietnia i 12 czerwca jako jednego z 108 b\u0142ogos\u0142awionych m\u0119czennik\u00f3w Drugiej Wojny \u015bwiatowej<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Piotr \u017bukowski urodzi\u0142 si\u0119 w 1913 r. w osadzie Baran-Rapa w parafii Niemenczyn, w powiecie wile\u0144skim. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej pomaga\u0142 rodzicom w pracach na roli i w domu. W wieku 17 lat wst\u0105pi\u0142 w Niepokalanowie do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkan\u00f3w) i otrzyma\u0142 imi\u0119 Bonifacy.<\/p>\n
Brat Bonifacy pracowa\u0142 na odpowiedzialnym stanowisku w niepokalanowskiej drukarni, gdzie wydawano czasopisma katolickie. Nale\u017ca\u0142 do franciszka\u0144skiej dru\u017cyny Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej.<\/p>\n
Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej pozosta\u0142 w klasztorze i z nara\u017ceniem \u017cycia zabezpiecza\u0142 sprz\u0119t drukarski. W 1941 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo wraz z pi\u0119cioma innymi bra\u0107mi i osadzony na Pawiaku. Zakonnicy nie tracili nadziei, modlili si\u0119, \u015bpiewali pie\u015bni religijne, podnosili na duchu innych wi\u0119\u017ani\u00f3w, dzielili si\u0119 z nimi po\u017cywieniem.<\/p>\n
W 1942 r. brat Bonifacy zosta\u0142 wi\u0119\u017aniem O\u015bwi\u0119cimia, otrzyma\u0142 numer 25447. Zaliczono go do kategorii os\u00f3b duchownych, a z tymi wi\u0119\u017aniami obchodzono si\u0119 ze szczeg\u00f3lnym okrucie\u0144stwem. Pracowa\u0142 przy najci\u0119\u017cszych robotach, przy transportach materia\u0142\u00f3w budowlanych, przy kopaniu \u017cwiru i jako dekarz przy naprawie budynk\u00f3w. By\u0142 bity i upokarzany, ale cierpienia te znosi\u0142 cierpliwie, w duchu wiary. Zmar\u0142 w wi\u0119ziennym szpitalu 10 kwietnia 1942 r., w wyniku powik\u0142a\u0144 spowodowanych zapaleniem p\u0142uc. Jego cia\u0142o spalono w obozowym krematorium. Zosta\u0142 beatyfikowany 13 czerwca 1999 r. w Warszawie, podczas si\u00f3dmej podr\u00f3\u017cy apostolskiej Jana Paw\u0142a II do ojczyzny. Wyniesiono w\u00f3wczas do chwa\u0142y o\u0142tarze 108 m\u0119czennik\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a w Polsce z okresu II wojny\u00a0 \u015bwiatowej, w gronie kt\u00f3rych znalaz\u0142 si\u0119 Piotr Bonifacy \u017bukowski. Jest jednym z siedmiu Franciszkan\u00f3w beatyfikowanych przez papie\u017ca, kt\u00f3rzy wed\u0142ug Ojca \u015awi\u0119tego, z piek\u0142a na ziemi, jakim by\u0142 hitlerowski ob\u00f3z koncentracyjny w Auschwitz w O\u015bwi\u0119cimiu, dotarli prosto do nieba.<\/p>\n
Jest wiele miejsc upami\u0119tniaj\u0105cych 108 m\u0119czennik\u00f3w, w tym b\u0142. P. B. \u017bukowskiego, kt\u00f3re mo\u017cna znale\u017a\u0107 w Polsce. Na Litwie, w osadzie Baran-Rapa, gdzie urodzi\u0142 si\u0119 b\u0142. Bonifacy \u017bukowski,\u00a0 w 2012 r. po\u015bwi\u0119cono krzy\u017c ku pami\u0119ci 70-ej \u015bmierci P. B. \u017bukowskiego, m\u0119czennika za wiar\u0119 i Ojczyzn\u0119.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Osada Baran-Rapa, gmina Niemenczyn, rej. wile\u0144ski<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”10″ id=”1493379436720-10-8″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
S\u0142uga Bo\u017cy abp. Mieczys\u0142aw Reinys (1884-1953)<\/h3>\n
Muzeum Ofiar Ludob\u00f3jstwa<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Dla abp Mieczys\u0142awa Reinysa od samego dzieci\u0144stwa a\u017c do ko\u0144ca \u017cycia modlitwa mia\u0142a ogromne znaczenie. Podczas pobytu w areszcie modlitwa by\u0142a \u017ar\u00f3d\u0142em determinacji i spokoju zar\u00f3wno dla biskupa, jak i dla wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ani\u00f3w i tych, kt\u00f3rzy widzieli go jak stale si\u0119 modli. Zachowa\u0142y si\u0119 wspomnienia, w kt\u00f3rych zawsze \u015bciska\u0142 w d\u0142oni Krzy\u017c, czy to podczas dwukrotnego pobytu w wi\u0119zieniu, czy w trakcie przes\u0142ucha\u0144.<\/p>\n
Aktywny dzia\u0142acz ko\u015bcielny i spo\u0142eczny bp M. Reinys \u017cy\u0142 w okresie odrodzenia niepodleg\u0142ej Litwy. Mia\u0142 wielki wk\u0142ad w odbudow\u0119 pa\u0144stwowo\u015bci Litwy. By\u0142 ministrem spraw zagranicznych, przyczyni\u0142 si\u0119 mi\u0119dzy innymi do wzmocnienia stosunk\u00f3w Litwy ze Stolic\u0105 Apostolsk\u0105. W szczeg\u00f3lno\u015bci troszczy\u0142 si\u0119 o m\u0142odzie\u017c, ich duszpasterstwo, wykszta\u0142cenie, zach\u0119ca\u0142 do rozwoju litewskich organizacji m\u0142odzie\u017cowych, kt\u00f3rymi p\u00f3\u017aniej sam si\u0119 zajmowa\u0142, bra\u0142 udzia\u0142 w organizowanych przez nich wydarzeniach.<\/p>\n
Abp M. Reinys urodzi\u0142 si\u0119 w 1884 r. w zagrodzie Madagaskar w okr\u0119gu ucia\u0144skim, w rodzinie rolniczej. Poniewa\u017c by\u0142 ch\u0142onny wiedzy, rodzice pos\u0142ali go do szko\u0142y. W 1900 r. w Rydze uko\u0144czy\u0142 gimnazjum jako prymus. Od 1905 r. studiowa\u0142 w Seminarium Duchownym w Wilnie, p\u00f3\u017aniej na Akademii Duchownej w Petersburgu. W 1907 r. zosta\u0142 wy\u015bwi\u0119cony na ksi\u0119dza. W latach 1909-1912 na Uniwersytecie w Louvain studiowa\u0142 filozofi\u0119, teologi\u0119, biologi\u0119 i psychologi\u0119, obroni\u0142 doktorat z filozofii. W latach 1913-1914 na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Strasburgu studiowa\u0142 apologetyk\u0119.<\/p>\n
W Wile\u0144skim Seminarium Duchownym wyk\u0142ada\u0142 filozofi\u0119, a po za\u0142o\u017ceniu Uniwersytetu Witolda Wielkiego zosta\u0142 tam profesorem i wyk\u0142ada\u0142 psychologi\u0119. Podczas swojego pobytu w Wilnie, ksi\u0105dz M. Reinys aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Litewskim Odrodzeniu Narodowym, za co w 1919 r. zosta\u0142 aresztowany przez Armi\u0119 Czerwon\u0105 i na p\u00f3\u0142 roku osadzony w wi\u0119zieniu.<\/p>\n
W 1926 r. zosta\u0142 konsekrowany na biskupa, a do 1940 r. piastowa\u0142 funkcj\u0119 asystenta biskupa w Wy\u0142kowyszkach. W 1940 r. zosta\u0142 mianowany arcybiskupem pomocniczym w Wilnie. Po odej\u015bciu arcybiskupa Romualda Ja\u0142brzykowskiego, zarz\u0105dza\u0142 diecezj\u0105 wile\u0144sk\u0105 w latach 1945-1947. Konflikty narodowe na Wile\u0144szczy\u017anie oraz II wojna \u015bwiatowa kosztowa\u0142y biskupa wiele wysi\u0142ku i po\u015bwi\u0119ce\u0144 w g\u0142oszeniu podstawowych prawd wiary. Co ciekawe, podczas pobytu w Wilnie przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do rozpowszechniania or\u0119dzia o Bo\u017cym Mi\u0142osierdziu, wtedy jeszcze kult Mi\u0142osierdzia nie by\u0142 oficjalnie zatwierdzony przez Stolic\u0119 Apostolsk\u0105. Biskup zatwierdzi\u0142 litewskie t\u0142umaczenie Koronki do Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego i wyda\u0142 ks. Micha\u0142owi Sopo\u0107ko pozwolenie na obchody Niedzieli Mi\u0142osierdzia w Ko\u015bciele \u015bw. Jan\u00f3w<\/a>.<\/p>\n
12 czerwca 1947 r. zosta\u0142 pojmany prze NKWD. Po wyj\u0105tkowo trudnych prze\u017cyciach, ci\u0119\u017ckiej pracy i brutalnych przes\u0142uchaniach zmar\u0142 w 1953 r. w wi\u0119zieniu we W\u0142odzimierzu. Zachowane po nim wspomnienia dyplomat\u00f3w, ksi\u0119\u017cy, kt\u00f3rzy razem z nim siedzieli w wi\u0119zieniu potwierdzaj\u0105 siln\u0105, spokojn\u0105 osobowo\u015b\u0107 abp M. Rainysa, cz\u0142owieka, kt\u00f3ry stale si\u0119 modli\u0142 i troszczy\u0142 o innych wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ani\u00f3w. Biskup zosta\u0142 pochowany z innymi wi\u0119\u017aniami we wsp\u00f3lnym grobie. Ziemia, sprowadzona z cmentarza wi\u0119ziennego we W\u0142odzimierzu, przechowywana jest pod kapsu\u0142\u0105 w Kaplicy Zes\u0142a\u0144c\u00f3w<\/a> i na placu przy Ko\u015bciele jego rodzimej parafii w Daugaliai.<\/p>\n
Obecnie gromadzone s\u0105 dokumenty niezb\u0119dne do rozpocz\u0119cia procesu beatyfikacyjnego.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Muzeum Ofiar Ludob\u00f3jstwa<\/strong>
\nul. Auk\u0173 2A, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Godziny otwarcia<\/strong>
\nIII\u2013VI: 10.00\u201318.00
\nVII: 10.00\u201317.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 +370 555 24569 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 http:\/\/genocid.lt\/muziejus\/<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Katedra Wile\u0144ska<\/a><\/strong>
\nul. Katedros a. 2, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Katedra czynna<\/strong>
\nI\u2013VII: 7.00\u201319.00
\nWycieczki nie s\u0105 oprowadzane podczas nabo\u017ce\u0144stw. <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.katedra.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”11″ id=”1493379453644-11-5″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Saints<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
S\u0142u\u017cebnica Bo\u017ca Adel\u0117 Dirsyt\u0117 (1909-1955)<\/h3>\n
Muzeum Ofiar Ludob\u00f3jstwa<\/pre>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Adel\u0117 Dirsyt\u0117 by\u0142a katolick\u0105 nauczycielk\u0105, dzia\u0142aczk\u0105 litewskiej m\u0142odzie\u017cowej organizacji katolickiej \u201ePrzysz\u0142o\u015bciowcy\u201c, oskar\u017con\u0105 o dzia\u0142alno\u015b\u0107 antysowieck\u0105, ostatecznie zes\u0142an\u0105 na Syberi\u0119. Podczas pobytu w wi\u0119zieniu stara\u0142a si\u0119 wspiera\u0107 duchowo pozosta\u0142ych wi\u0119\u017ani\u00f3w. By\u0142a za to okrutnie torturowana i morzona g\u0142odem, a\u017c w ko\u0144cu zmar\u0142a na Syberii. Na r\u00f3\u017cnych materia\u0142ach, znalezionych w wi\u0119zieniu, napisa\u0142a modlitewnik \u201eMaryjo, ratuj nas\u201c, kt\u00f3ry dotar\u0142 do wolnego \u015bwiata, zosta\u0142 wydany i przet\u0142umaczony na 12 j\u0119zyk\u00f3w.<\/p>\n
Adel\u0117 Dirsyt\u0117 urodzi\u0142a si\u0119 w okr\u0119gu kiejda\u0144skim, w starostwie Szaty w 1909r. Uczy\u0142a si\u0119 w progimnazjum w Szatach i w gimnazjum w Kiejdanach. W 1928 r. dosta\u0142a si\u0119 na Uniwersytet Litewski w Kownie, studiowa\u0142a na Wydziale Teologiczno \u2013 Filozoficznym germanistyk\u0119, lituanistyk\u0119, pedagogik\u0119 i psychologi\u0119.<\/p>\n
Bra\u0142a udzia\u0142 w projektach katolickich organizacji, by\u0142a sekretark\u0105 zarz\u0105du Litewskiego Zwi\u0105zku Kobiet Katolickich, kierowa\u0142a organizacj\u0105 \u201eCaritas\u201d, zajmowa\u0142a si\u0119 udzielaniem pomocy dla sierot i ubogich, edukowa\u0142a. Wiele wyk\u0142ad\u00f3w po\u015bwi\u0119ci\u0142a na temat kobiet i matek. Znaleziony podczas rewizji artyku\u0142 \u201eMatka, komunizm i walka z nim\u201d (Kobieta, 1938, Nr 1), sta\u0142 si\u0119 twardym dowodem winy w jej sprawie. Podczas II wojny \u015bwiatowej uczy\u0142a j\u0119zyka niemieckiego w gimnazjum dla dziewcz\u0105t i w obecnym Gimnazjum im. Salom\u0117ja N\u0117ris. Szczeg\u00f3lnie troszczy\u0142a si\u0119 o przyzwoito\u015b\u0107 oraz wykszta\u0142cenie dziewcz\u0105t. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c potajemnie z litewsk\u0105 m\u0142odzie\u017cow\u0105 organizacj\u0105 katolick\u0105 \u201ePrzysz\u0142o\u015bciowcy\u201c.<\/p>\n
W 1946 r. zosta\u0142a aresztowana, okrutnie przes\u0142uchiwana w piwnicach wi\u0119zienia KGB w Wilnie. Trybuna\u0142 Wojskowy skaza\u0142 j\u0105 na 10 lat wi\u0119zienia w \u0142agrach w Rosji. Wykonywa\u0142a najci\u0119\u017csze prace: k\u0142ad\u0142a torowiska, wyr\u0105bywa\u0142a lasy, pracowa\u0142a na budowie. Po ostatnich niezwykle okrutnych torturach, trafi\u0142a do szpitala psychiatrycznego. Zmar\u0142a lub zosta\u0142a zamordowana w Chabarowsku w 1955 r., w drodze na Litw\u0119. Modlitewnik napisany na korze brzozowej, na strz\u0119pach papieru w\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a01959 r. zosta\u0142 wydany w USA. Na Litwie zosta\u0142 po raz pierwszy wydany w podziemiach w 1964 r.<\/p>\n
Odprawiona w 2000 r. Msza \u015bwi\u0119ta w Bazylice Archikatedralnej w Kownie zapocz\u0105tkowa\u0142a proces beatyfikacyjny S\u0142u\u017cebnicy Bo\u017cej Adeli Dirsyt\u0117.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Muzeum Ofiar Ludob\u00f3jstwa<\/strong>
\nul. Auk\u0173 2A, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Godziny otwarcia<\/strong>
\nIII\u2013VI: 10.00\u201318.00
\nVII: 10.00\u201317.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 +370 555 24569 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 http:\/\/genocid.lt\/muziejus\/en\/<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”12″ id=”1616518035760-11-0″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Lipniunas\"<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
S\u0142uga Bo\u017cy ks. Alfonsas Lipni\u016bnas (1905\u20131945)<\/h3>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Odwa\u017cny kaznodzieja, \u015bwiadcz\u0105cy swoim \u017cyciem prawd\u0119 Chrystusa, przyjaciel i wychowawca m\u0142odzie\u017cy, kapelan wi\u0119zienny w obozie koncentracyjnym Stutthof, pocieszyciel strapionych.<\/p>\n
Alfonsas Lipni\u016bnas urodzi\u0142 si\u0119 w Tolkanach (lit. Talkonys), po\u0142o\u017conych w gminie Pompiany (lit. Pump\u0117nai) w okr\u0119gu poniewieskim, w wielodzietnej rodzinie. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej Alfonsas chcia\u0142 kontynuowa\u0107 nauk\u0119 w gimnazjum, dlatego \u2013 nie chc\u0105c prosi\u0107 rodzic\u00f3w o utrzymanie \u2013 za\u0142o\u017cy\u0142 k\u00f3\u0142ko uczniowskie. Ta prywatna dzia\u0142alno\u015b\u0107 pomog\u0142a nie tylko Alfonsasowi, lecz r\u00f3wnie\u017c innym jego braciom rozpocz\u0105\u0107 nauk\u0119 w Gimnazjum M\u0119skim w Poniewie\u017cu. Rozmy\u015blaj\u0105c co pewien czas o powo\u0142aniu, pisa\u0142 w dzienniku: \u201elepiej by\u0107 dobrym ksi\u0119dzem ni\u017c z\u0142ym urz\u0119dnikiem.\u201c<\/p>\n
Gdy uko\u0144czy\u0142 Seminarium Duchowne w Kownie, biskup Kazimieras Paltarokas wyznaczy\u0142 go na stanowisko wikariusza w katedrze pw. Chrystusa Kr\u00f3la w Poniewie\u017cu oraz dyrektora do spraw m\u0142odzie\u017cy w diecezji. Za\u0142o\u017cy\u0142 k\u00f3\u0142ka pomocy spo\u0142ecznej i dobroczynno\u015bci zrzeszaj\u0105ce m\u0142odych ludzi, kt\u00f3rzy odwiedzali osoby przebywaj\u0105ce w przytu\u0142kach, szpitalach, cz\u0119sto dostarczali \u017cywno\u015b\u0107 potrzebuj\u0105cym. Wspiera\u0142 r\u00f3wnie\u017c katolickie organizacje m\u0142odzie\u017cowe (lit. ateitininkai, pavasarininkai). Po jakim\u015b czasie za namow\u0105 biskupa uda\u0142 si\u0119 na studia socjologiczne do Francji.<\/p>\n
Po powrocie na Litw\u0119 w 1939 r. uzyska\u0142 stanowisko wyk\u0142adowcy w Instytucie Pedagogicznym w Poniewie\u017cu. Po przeniesieniu uczelni do Wilna ks. A. Lipni\u016bnas r\u00f3wnie\u017c zamieszka\u0142 w tym mie\u015bcie. Zakres jego obowi\u0105zk\u00f3w szybko si\u0119 rozszerzy\u0142: zacz\u0105\u0142 wyk\u0142ada\u0107 teologi\u0119 praktyczn\u0105 i socjologi\u0119 w wile\u0144skim seminarium duchownym, zosta\u0142 kapelanem Uniwersytetu Wile\u0144skiego i kaznodziej\u0105 w ko\u015bciele \u015bw. Jan\u00f3w. Mimo \u017ce nie uwa\u017ca\u0142 siebie za dobrego m\u00f3wc\u0119, na jego kazania w kaplicy ostrobramskiej oraz ko\u015bciele \u015bw. Jan\u00f3w przychodzili r\u00f3\u017cni przedstawiciele \u015brodowiska sto\u0142ecznego \u2013 wierz\u0105cy i niewierz\u0105cy, Litwini i Polacy, kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani. Poniewa\u017c by\u0142 cz\u0142owiekiem bardzo wra\u017cliwym na potrzeby ludzi, w 1941 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Fundacj\u0119 Wolno\u015bci, opiekuj\u0105c\u0105 si\u0119 osobami, kt\u00f3re ucierpia\u0142y w czasie wojny, udziela\u0142 pomocy, rozdawa\u0142 paczki z \u017cywno\u015bci\u0105.\u00a0 W Wilnie sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad katolickimi organizacjami m\u0142odzie\u017cowymi, by\u0142 ich kierownikiem duchowym i inicjatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107.<\/p>\n
Poniewa\u017c ks. A. Lipni\u016bnas w kazaniach wyra\u017ca\u0142 otwarty sprzeciw wobec w\u0142adz nazistowskich, powstrzymywa\u0142 przed kolaboracj\u0105 z nazistami i wywiera\u0142 wp\u0142yw na m\u0142odzie\u017c, razem z 46 intelektualistami litewskimi \u2013 profesorami, pisarzami, ksi\u0119\u017cmi \u2013 zosta\u0142 zes\u0142any do obozu koncentracyjnego Stutthof.<\/p>\n
Gdy w marcu 1945 r. linia frontu zbli\u017cy\u0142a si\u0119 do obozu, ks. Alfonsas ju\u017c nie by\u0142 w stanie wr\u00f3ci\u0107 do ojczyzny. Schorowany i totalnie wycie\u0144czony zmar\u0142 w Polsce, w Pucku nieopodal Gda\u0144ska. Dopiero we wrze\u015bniu 1989 r. jego prochy zosta\u0142y ponownie pochowane na cmentarzu obok katedry w Poniewie\u017cu. Po sprowadzeniu jego proch\u00f3w na Litw\u0119, zacz\u0119to szerzy\u0107 wie\u015bci o jego \u015bwi\u0119to\u015bci i gromadzi\u0107 wspomnienia o nim. W 2006 r. diecezja poniewieska zainicjowa\u0142a proces beatyfikacyjny (postulator ks. Vitalijus Kodis). W 2021 r. wniosek A. Lipni\u016bnasa zosta\u0142 przekazany do Stolicy Apostolskiej do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 Jana Chrzciciela i \u015bw. Jana Aposto\u0142a Ewangelisty<\/strong><\/a>
\nul. \u0160v. Jono 12, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Msza \u015bwi\u0119ta (j. litewski)<\/strong>
\nOd wrze\u015bnia do mo\u017ce<\/strong>
\nII\u2013IV: 18.00 (w kaplicy)
\nV: 18.00 (dla\u00a0student\u00f3w)
\nVII: 11.00, 13.00<\/p>\n
Od czerwca do sierpnia<\/strong>
\nVII: 11.00 <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 Wi\u0119cej informacji na temat kompleksu Uniwersytetu Wile\u0144skiego\u00a0www.muziejus.vu.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
 <\/i> <\/div>
 www.jonai.lt<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”13″ id=”1616518038555-12-3″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Helena<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
S. Helena Majewska CSA (1902\u20131967)<\/h3>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Kontynuatorka misji \u015bw. Faustyny Kowalskiej, pierwsza wychowawczyni i nauczycielka Zgromadzenia Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego, mistyczka i wizjonerka, uczennica duchowa b\u0142. M. Sopo\u0107ki.<\/p>\n
Helena Majewska urodzi\u0142a si\u0119 w 1902 r. na Podolu (ob. Ukraina). W 1924 r. razem z rodzicami przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Wilna. W Wilnie pozna\u0142a zakonnice ze Zgromadzenia Si\u00f3str od Anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rych przyk\u0142ad nak\u0142oni\u0142 j\u0105 do wst\u0105pienia w 1933 r. do tego zakonu. Od dzieci\u0144stwa s. Helena mia\u0142a wizje, w kt\u00f3rych objawia\u0142 si\u0119 jej Jezus Chrystus. Gdy objawienia zacz\u0119\u0142y si\u0119 powtarza\u0107 cz\u0119\u015bciej, w kwietniu 1940 r. zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do ks. Micha\u0142a Sopo\u0107ki, aby ten pom\u00f3g\u0142 jej w rozeznaniu mistycznych do\u015bwiadcze\u0144. W tym czasie ksi\u0105dz ju\u017c pracowa\u0142 nad rozwojem kultu Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia, pisa\u0142 artyku\u0142y, czyni\u0142 starania o ustanowienie Niedzieli Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia, przygotowywa\u0142 kandydatki do Zgromadzenia Si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego. W 1941 r. pierwsza kandydatka do zgromadzenia, kt\u00f3re powstawa\u0142o na pro\u015bb\u0119 samego Pana Jezusa, Jadwiga Osi\u0144ska, zosta\u0142a wys\u0142ana do Pryciun (rej. wile\u0144ski) pod opiek\u0119 s. Heleny Majewskiej. S. Helena zosta\u0142a wychowawczyni\u0105, kierowniczk\u0105 duchow\u0105 i opiekunk\u0105 si\u00f3str Jezusa Mi\u0142osiernego. Kandydatki do nowego zgromadzenia cz\u0119sto odbywa\u0142y rekolekcje u s. Heleny, kt\u00f3ra zajmowa\u0142a si\u0119 ich formacj\u0105 duchow\u0105.<\/p>\n
Za namow\u0105 ks. M. Sopo\u0107ki s. Helena, podobnie jak \u015bw. Faustyna, zacz\u0119\u0142a prowadzi\u0107 dziennik, w kt\u00f3rym opisywa\u0142a swoje mistyczne wizje, rozmowy z Bogiem. Robi\u0142a to w tajemnicy, o pisaniu dziennika nie m\u00f3wi\u0142a siostrom ze swojego zgromadzenia. Zeszyty dziennik\u00f3w zosta\u0142y odnalezione w archiwum zgromadzenia dopiero po \u015bmierci s. Heleny. W 2020 r. wydawnictwo \u201eKatalik\u0173 pasaulio leidiniai\u201c wyda\u0142o dziennik s. Heleny Majewskiej w przek\u0142adzie na j\u0119zyk litewski.<\/p>\n
Po drugiej wojnie \u015bwiatowej mimo mo\u017cliwo\u015bci wyjazdu do Polski w ramach repatriacji mieszka\u0144c\u00f3w Wile\u0144szczyzny s. Helena razem z innymi zakonnicami ze Zgromadzenia Si\u00f3str od Anio\u0142\u00f3w zosta\u0142a w Wilnie. Pracowa\u0142a jako sekretarka w polskiej szkole na Antokolu. W 1950 r. funkcjonariusze sowieccy aresztowali s. Helen\u0119 za dzia\u0142alno\u015b\u0107 antysowieck\u0105, oskar\u017cono j\u0105 o rozpowszechnianie nielegalnych publikacji katolickich oraz przynale\u017cno\u015b\u0107 do nielegalnie dzia\u0142aj\u0105cego zakonu. Na mocy wyroku s\u0105du zosta\u0142a skazana na 5 lat zes\u0142ania do Karagandy w Kazachstanie. Po odbyciu zes\u0142ania wr\u00f3ci\u0142a do Wilna, gdzie r\u00f3wnie\u017c zmar\u0142a w grudniu 1967 r. Spocz\u0119\u0142a na wile\u0144skim cmentarzu So\u0142taniszki.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Cmentarz
\nUl. \u0104\u017euolyno 24, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
  <\/div>
 Ko\u015bci\u00f3\u0142 Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny<\/a>
\nul. Trak\u0173 9, Wilno<\/a> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][tab icon_family=”none” title=”14″ id=”1616518041003-13-6″ tab_id=”1485952862598-6″][vc_row_inner column_margin=”default” text_align=”left”][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
\"Vanda<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[vc_column_text]\n
S\u0142u\u017cebnica Bo\u017ca s. Wanda Boniszewska CSA (1907\u20132003)<\/strong><\/h3>\n[\/vc_column_text][vc_column_text]\n
Mistyczka, stygmatyczka \u2013 ranami na ciele, podobnymi do ran Pana Jezusa w czasie Jego m\u0119ki, oraz swoim cierpieniem sk\u0142ada\u0142a ofiar\u0119 za nawr\u00f3cenie duchownych i zakonnik\u00f3w.<\/p>\n
Wanda by\u0142a czwartym dzieckiem w wielodzietnej rodzinie Heleny i Franciszka Boniszewskich, mieszkaj\u0105cych na terenie obecnej Bia\u0142orusi, niedaleko od Nowogr\u00f3dka. Wszystkie dzieci w tej rodzinie wychowywano w duchu religijnym. W opisanych w dzienniku wspomnieniach z dzieci\u0144stwa W. Boniszewska przypomina, \u017ce gdy pewnego razu rodzice j\u0105 wzi\u0119li do ko\u015bcio\u0142a, wszystkie jej my\u015bli skupi\u0142y si\u0119 na przechowywanym w tabernakulum Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramencie: \u201eBiedny Bozia, zamkni\u0119ty, jak tam smutno musi by\u0107!\u201c. Nabo\u017cno\u015b\u0107 do Chrystusa, obecnego w Eucharystii, oraz cz\u0119sta adoracja sta\u0142y si\u0119 istotn\u0105 i systematyczn\u0105 praktyk\u0105 \u017cycia duchowego s. Wandy.<\/p>\n
S. Wanda wst\u0105pi\u0142a w 1925 r. do Zgromadzenia Si\u00f3str od Anio\u0142\u00f3w w Wilnie, w 1933 r. z\u0142o\u017cy\u0142a \u015bluby wieczyste w Kalwarii Wile\u0144skiej. Zaraz po tym do\u015bwiadczy\u0142a jednego z objawie\u0144 duchowych, w czasie kt\u00f3rego zrozumia\u0142a, \u017ce jej \u017cycie zakonne b\u0119dzie naznaczone cierpieniem, kt\u00f3re powinna ofiarowa\u0107 za oboj\u0119tnych i grzesznych duchownych oraz siostry ze swojego zgromadzenia. S. Wanda nazywa\u0142a Pana Jezusa Wi\u0119\u017aniem Mi\u0142o\u015bci. Podczas jednego z mistycznych objawie\u0144 us\u0142ysza\u0142a od niego, \u017ce cz\u0119sto jest odrzucany i nierozumiany przez swoich najbli\u017cszych \u2013 kap\u0142an\u00f3w i osoby konsekrowane. Od tej pory jej zadaniem, kt\u00f3re spe\u0142nia\u0142a do ko\u0144ca \u017cycia, sta\u0142a si\u0119 modlitwa i ofiara w intencji os\u00f3b duchownych i zakonnych.<\/p>\n
S. Wanda dozna\u0142a nie tylko objawie\u0144 duchowych, lecz r\u00f3wnie\u017c ekstazy, w czasie kt\u00f3rej zosta\u0142a obdarzona stygmatami. Pocz\u0105tkowo, zaraz po wst\u0105pieniu do zakonu, odczuwa\u0142a tylko wewn\u0119trzny b\u00f3l w miejscach, w kt\u00f3rych Chrystus mia\u0142 rany, jednak\u017ce ju\u017c w 1934 r. stygmaty sta\u0142y si\u0119 widoczne zewn\u0119trznie.<\/p>\n
Po z\u0142o\u017ceniu \u015blub\u00f3w wieczystych s. Wanda przenios\u0142a si\u0119 do domu zakonnego w Pryciunach nieopodal Wilna. Pomimo mo\u017cliwo\u015bci wyjazdu po wojnie do Polski pozosta\u0142a w Wilnie, pomaga\u0142a ksi\u0119\u017com, ukrywa\u0142a zakonnik\u00f3w, ksi\u0119\u017cy, potajemnie katechizowa\u0142a dzieci. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 s. Wanda zosta\u0142a skazana i zes\u0142ana w latach 1951-1956 na Syberi\u0119, gdzie \u015bwiadectwem swojego \u017cycia pobudza\u0142a wiar\u0119 i nadziej\u0119 innych wi\u0119\u017ani\u00f3w. Po zwolnieniu znalaz\u0142a si\u0119 w punkcie repatriacyjnym i wyjecha\u0142a do Polski, zmar\u0142a w Konstancinie-Jeziornie w 2003 r.<\/p>\n
Co roku parafia pod wezwaniem \u015bw. Jerzego w Bujwidzach latem organizuje tradycyjn\u0105 pielgrzymk\u0119 \u015bladami si\u00f3str od Anio\u0142\u00f3w \u2013 Wandy Boniszewskiej i Heleny Majewskiej \u2013 z miejscowo\u015bci Bujwidze do kaplicy w Pryciunach. W listopadzie 2020 r. w Archidiecezji Warszawskiej rozpocz\u0119to proces beatyfikacyjny s. Wandy Boniszewskiej.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column_inner][vc_column_inner column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/2″ column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
 <\/i> <\/div>
 Priciunai<\/a><\/strong> <\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>[\/vc_column_inner][\/vc_row_inner][\/tab][\/tabbed_section][\/vc_column][\/vc_row][vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column column_padding=”no-extra-padding” column_padding_position=”all” background_color_opacity=”1″ background_hover_color_opacity=”1″ column_shadow=”none” column_border_radius=”none” width=”1\/1″ tablet_text_alignment=”default” phone_text_alignment=”default” column_border_width=”none” column_border_style=”solid”]
<\/div><\/div>[\/vc_column][\/vc_row]\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
[vc_row type=”in_container” full_screen_row_position=”middle” scene_position=”center” text_color=”dark” text_align=”left” overlay_strength=”0.3″ shape_divider_position=”bottom”][vc_column centered_text=”true” column_padding=”no-extra-padding” column_…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3334,"parent":36,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-93","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/93","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=93"}],"version-history":[{"count":339,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/93\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8087,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/93\/revisions\/8087"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/36"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3334"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cityofmercy.lt\/pl_PL\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=93"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}